Barmhartigheid?

24 april 2019

Categorie: default - Reageer

Barmhartigheid?

In 2000 riep de toenmalige paus Johannes Paulus II de zondag na Pasen uit tot zondag van de Goddelijke Barmhartigheid. De reden waarom dit precies op de zondag na Pasen valt, is niet ver te zoeken. In het evangelie van die zondag horen wij Jezus de apostelen zenden met de woorden: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u. Na deze woorden blies Hij over hen en zei: Ontvangt de heilige Geest. Als gij iemand zonden vergeeft, dan zijn ze vergeven, en als gij ze niet vergeeft, zijn ze niet vergeven.” “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u.” De zending die de apostelen ontvangen is geen andere dan die van Jezus. Het is een goddelijke zending dus. En wat is meer goddelijk dan het vergeven van zonden? Het is meteen de reden waarom de Farizeën en Schriftgeleerden er zo uit waren om Jezus te doden: “Hij spreekt godslasterlijk”. Niet om zijn goede woorden of werken werd Jezus aan het kruis genageld, maar omdat Hij zonden vergeeft. Iets doet wat enkele God kan en mag doen. Maar Jezus is Gods Zoon, het is zijn zending om zoals zijn Vader zonden te vergeven. En die zending geeft Hij ook aan de leerlingen. Ze ontvangen de heilige Geest, Gods Geest die ook in Jezus is, precies om deze goddelijke zending te kunnen vervullen. Niet zij zelf vergeven zonden, dat doet God, maar Hij schenkt hun hiertoe zijn Geest.

Diezelfde Geest hebben wij ontvangen in ons doopsel en vormsel om wat te doen? Om onze zending op te nemen. Welke? Zonden te vergeven! Dat kunnen wij inderdaad niet uit onszelf, dat kan alleen God, maar daarom precies heeft Hij ook ons vervuld met zijn heilige Geest. Onze roeping en zending in deze wereld en in deze tijd is niet zomaar een goed mens te zijn, dat kunnen de heidenen ook. Het is precies om Gods barmhartigheid zichtbaar te mlaken, zijn wezen te tonen en daarvan blijmoedig te getuigen dat wij de heilige Geest hebben ontvangen.

Dat dit verre van evident is, merken we dagelijks. Hoe moeilijk hebben mensen het om Gods barmhartigheid toe te laten in hun leven, laat staan ze te beleven en te schenken? Ook christenen, vervuld van Gods Geest hebben het moeilijk om die goddelijke realiteit te toe te laten in hun leven en samenleven. Het is dan ook een goddelijke gave en niet louter een menselijke deugd om vergiffenis van zonden te ontvangen en te geven. We vinden het al heel wat als we elkaar kunnen ‘pardoneren’! Mensen zijn vaak heel diep gekwetst en de realiteit van die gekwetsheid is vaak groter dan de zending om als christen ondanks de gekwetstheid vergiffenis te schenken. Zonder al die pijn zou het trouwens geen moeite zijn, niet eens nodig zijn om vergiffenis te schenken! Vandaar dat we gemakkelijker onszelf verontschuldigen en verkondigen dat we geen zondaars zijn en dus geen vergiffenis moeten vragen. Die gemakkelijkheidsoplossing is een vlucht uit de menselijkheid die God ons schenkt. We vervreemden dan van onszelf en van elkaar. We stellen met schaamte vast waaryoe we in staat zijn en vluchten van die schaamte weg in de hoop dat anderen ons niet inhalen.

Gods barmhartigheid is het hart van de zending van Christus, van de leerlingen van toen en die van nu. Daaraan kun je een christen herkennen, dat hij of zij - zoals Christus – Gods barmhartigheid in het eigen hart draagt als een gave en een opgave. De ernst van de fouten die we maken erkennen is belangrijk, de ernst van onze zending om barmhartig te zijn is dat ook. Moge deze zondag van de barmhartigheid onze harten weer openen voor die gave van God en voor de zending die we hebben ontvangen.

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond