De zondag vieren

13 september 2017

Categorie: default - 2 reacties

De zondag vieren

In zijn visietekst voor de nieuwe pastorale situatie van parochies in het vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen, duidde Mgr. Leon Lemmens als  één van de pijlers voor de nieuwe gemeenschappen het vieren van de zondag. Dat is voor alles het vieren van de eucharistie, maar daar houdt het niet mee op. De zondag is als Dag van de Heer langer dan het uurtje in de kerk!

Een hele uitdaging om te ontdekken wat voor iedere gedoopte en voor de hele gemeenschap de zondag méér tot Dag van de Heer kan maken. Want er zijn stoorzenders zowel van binnen als van buiten.

We hebben de zondag als rustdag omhelsd en maken er dan ook een luie dag van. Zo lui dat we niet alleen de wekker afzetten, maar ook de klokken die ons oproepen om in gemeenschap God te danken! Niets mis met rusten, maar rust is meer dan niets doen. De bron van onze rust, innerlijke rust is ons geloof dat wij in de vrede van de Heer mogen leven en liefhebben. Als we die bron vergeten, wordt onze rust geforceerd, zonder reden, zonder doel…leeg. In de hunker naar een ‘dagje niets’, hebben we ook de Heer buitengesloten. We blijven thuis en niemand mag ons lastigvallen, ook Jezus niet. Het uurtje eucharistie werd al vlug door velen opzijgezet. Liever wat langer ontbijten. Het wegvallen van het verplichte van de zondagsplicht is door velen heel gemakkelijk ingevuld met het weglaten van de viering van de eucharistie. Het kan dus ook zonder! Bovendien was het excuus nogal eens in de aard van: ‘Ik heb sedert mijn kinderjaren al genoeg missen meegemaakt voor de rest van mijn leven’.

Vele mensen zijn echter juist niet lui en maken van de zondag een extra werkdag. Alles wat in de week is blijven liggen, komt dan in volle actie naar boven: de was en de plas, de strijk, de tuin, bijwerken van allerlei zaken die zijn blijven liggen… Temidden van die actie is er voor de Heer ook geen tijd, zelfs een schietgebedje kan er niet meer af. De dag zit vol tot de late avond.

Voor nogal wat mensen is de zondag een dag als alle andere. De televisie staat aan van “s morgens tot ’s avonds en bewusteloos van zoveel beelden hijsen ze zich naar de volgende dag. De zondag is een dag als alle andere en hij gaat voorbij als alle andere zonder dat er iets gebeurd is wat blij maakt, zonder een woord van de Heer, zonder zijn nabijheid en die van anderen.

Er is in het hart een soort onverschilligheid opgetreden voor het vieren van de zondag als een dag van leven, nieuw leven in de Heer en een dag van samenleven, nieuw samenleven in de Heer. We voelen als gedoopten niet de aandrang om onze identiteit als kinderen van God en broeders en zusters van elkaar op die dag intenser te maken door het te vieren. De zondagsplicht is immers een genade, een gave die onontbeerlijk is om als christenen voluit en vreugdevol te leven. Als we die uitnodiging, die aandrang binnen in ons niet voelen, zijn er excuses te over om de Heer en onze broeders en zusters die dag niet te ontmoeten. Een eenvoudige test bij onszelf toont dit: ‘Hoe vlug laten we ons verleiden op zondag voor iets anders dan de viering van de eucharistie?’, ‘Hoe gemakkelijk zeggen we ‘ja’ op een uitnodiging waardoor we niet kunnen deelnemen aan de viering?’

Er zijn ook stoorzender van buitenaf. Midden jaren negentig was ik op vakantie in Amerika. Het viel mij op dat de zondag er precies zo uitzag als een andere dag. De winkels waren open, het verkeer raasde verder, geen klokkengelui, geen mensen die ‘op zijn zondags’ richting kerk trekken… je moest goed zoeken om een kerk te vinden. Vandaag wordt de druk op de zondag als rustdag ook bij ons opgevoerd. Het is een uitgelezen winkeldag geworden en het aantal werknemers die op zondag gewoon moeten werken, neemt toe. De flexibiliteit die de economie vraagt om ze verder te laten groeien…ook als dat ten koste gaat van de rust. De collectieve ‘pauze’ die de zondag in onze samenleving heeft – ook voor niet gelovigen – wordt voortdurend bevraagd en bedreigd. We worden opgejaagd van buitenaf en doen er nog aan mee ook!

De druk die vroeger heerste vanuit de gemeenschap om naar de kerk te gaan is omgekeerd. Er is nu eerder druk vanuit de samenleving om niet te gaan! ‘Gij gaat toch niet naar de kerk zeker!’, ‘De klokken storen onze rust’, ‘Wat hebt ge daar nu aan om een uur stil te zitten?’…

De zondag staat dus onder druk, de hele zondag als dag van de Heer en de viering van de eucharistie als de kern ervan. In de volgende weken zullen we samen op zoek gaan naar remedies, tegengif voor de onverschilligheid in ons en van buiten af in de hoop dat de zondag weer een kans krijgt in ons leven en in ons samenleven.

 

Reacties

Door Gemoets marcel . 25/09/17 (10 dagen geleden)

Gemoets marcel .

re: De zondag vieren

Heer Jesus dank U voor deze diep rakende Evangelie woorden. Ik geloof dat de remedies die gaan volgen welkom zijn.Dank u.

Door Gemoets marcel . 25/09/17 (10 dagen geleden)

Gemoets marcel .

re: De zondag vieren

Dit bent u Jesus die ons bij U vraagt.U maant ons,dan nog voorzichtig,aan. Dank u !

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond