Dienaar zijn

13 oktober 2021

Categorie: default - Reageer

Dienaar zijn

Een succesvol leven wordt veelal afgemeten aan wat we verzameld hebben aan geld en goed en wat afgelezen kan worden in hoe we wonen en leven. Het heeft steeds te maken met prestaties die op een of andere manier verzilverd worden zodat het ook getoond kan worden. Mensen die hun ‘succes’ kunnen tonen, krijgen ook altijd veel aandacht. Ze worden geprezen of verguisd, met sympathie omgeven of met afgunst, in ieder geval krijgen ze veel aandacht. Reeksen op de televisie waaruit moet blijken dat de ‘sky the limit is’ of waarin arm en rijk tegenover elkaar worden gezet, kennen veel kijkcijfers. Tijdschriften die een inkijk geven in het leven van de rijksten worden gul gelezen en bekeken. Op straat ziet men de rijke na om zijn mooie kledij, zijn sjieke wagen, zijn opgemerkte verschijning terwijl over de anderen ‘over’ gekeken wordt. Die fascinatie zit er bij de mens ingebakken.

Ons systeem is erop afgestemd. We hollen door het leven alsof het een afvallingskoers is. We staan op de tippen van onze tenen tot we krampen krijgen. We moeten mee en willen bij de eersten horen, nog liever de eerste zijn want enkel zo vallen we in de prijzen en worden we geprezen.

Wat een contrast met het evangelie waarin Jezus precies het omgekeerde verkondigt en zelf ook doet. ‘Wie onder u groot wil worden, moet dienaar van u zijn, en wie onder u de eerste wil zijn, moet aller slaaf wezen, want ook de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen, en om zijn leven te geven als losprijs voor velen.’ Duidelijker kan het niet zijn! Het is ook dé remedie tegen de strijd om de eerste te zijn ten koste van anderen en van zichzelf. Want laten we eerlijk zijn, in onze samenleving waarin succes samenvalt met rijkdom, vallen vele slachtoffers. De zucht naar de weelde ontziet niemand. Heel wat nobele normen en waarden worden opzijgeschoven als ‘spelbrekers’ in het spel van het grote geld. Mensen vervreemden van zichzelf en van anderen omdat ze elkaars concurrenten worden, maar ook zichzelf gaan aanvallen. Hoe vaak gaat de ijver om ‘groter’ te worden niet ten koste van relaties en van de vrijheid? Het geklim met de ellebogen duwt niet alleen de ander weg, we worden ook zelf andere mensen, soms tot grote schaamte van onszelf!

Voor christenen is het evangelie de leidraad en Jezus het voorbeeld. De leerlingen die Jezus volgen van dichtbij hebben het er moeilijk mee, maar uiteindelijk zullen ze in de kracht van de heilige Geest de ‘kleine’ weg van de dienstbaarheid vrijmoedig gaan. Het komt de geloofwaardigheid van hun geloofsgetuigenis ten goede, het trekt aan en maakt vrij. In de kerkgemeenschap is er steeds de spanning tussen de eersten en de laatsten. Uit de geschiedenis blijkt dat de laatsten de kerk hebben bekeerd tot het evangelie van Christus en niet de eersten! Zo is het ook in onze eigen geloofsgeschiedenis. Wie heeft ons tot de blijde boodschap verleid? Wie heeft ons het geloof geschonken? Welk getuigenis was geloofwaardig genoeg om ons hart en ons leven eraan te hechten? De eersten of de laatsten? De meesters of de dienaars? Missionaris zijn hier of elders betekent dienaar zijn want ook de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen.

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond