Dit is mijn zoon

15 januari 2020

Categorie: default - Reageer

‘Dit is mijn Zoon’

 

De kersttijd werd afgesloten met het feest van het doopsel van de Heer. ‘Dit is mijn Zoon, mijn veelgeliefde in wie Ik welbehagen heb’, klonk het uit de hemel. De tijd door het jaar vangt aan met eenzelfde boodschap, maar deze keer niet met een stem vanuit de hemel, maar met de stem van Johannes de Doper die getuigt: ‘Deze is de Zoon van God’.

 

Na de kersttijd gaat de openbaringstijd verder, die houdt eigenlijk niet op in de liturgie en in ons leven. Wij zijn immers geroepen om te getuigen van wie Jezus is. Wij openbaren Gods liefde in deze wereld en in deze tijd door, zoals Johannes de Doper destijds, Jezus aan te wijzen, te begroeten en van deze ontmoeting te getuigen bij onze medemensen. Dat deden de herders en de wijzen ook en iedere die in het evangelie Jezus ontmoet.

 

Wij zijn daar zo sterk niet in, we houden het liever stil, zo stil dat we ons kunnen afvragen of we nog wel geloven! Immers, hoe zouden we kunnen zwijgen als we Jezus werkelijk ontmoeten! Meermaals vraagt Jezus aan degene die Hij heeft genezen: ‘Zwijg erover’, maar zelfs die aansporing van Jezus kan hen niet tegenhouden. Ze roepen, zingen het uit, precies zoals Maria deed nadat de heilige Geest over haar was gekomen. Wie gelooft, jubelt het uit want geloof wekt vreugde, geeft leven en zin aan het leven. Zacharias die de engel ook op bezoek krijgt gelooft niet en wordt stom, hij heeft dan ook niets te zeggen.

 

Blijven wij stom omdat we ook niet geloven? En wie maakt dan onze tong los om te spreken. Misschien is het niet zozeer uit ongeloof, maar uit angst dat we zwijgen. Maar angst is vreemd aan wie geloven. Is het eerste woord van Jezus niet vaak: ‘Vreest niet, Ik ben het!’, wanneer Hij als de verrezen Heer de leerlingen ontmoet. Herkennen wij dat of is het toch opnieuw ongeloof zoals bij Thomas die bewijzen wil?

 

Hoe we het ook draaien of keren, het komt er op aan om te getuigen dat Jezus de Zoon van God is, daarin vinden we de bestaansreden van ons kerk-zijn en ook de geloofwaardigheid ervan. We zijn toch geen culture of sociale instelling die louter en alleen dient om anderen te vermaken of schoonheid aan te bieden of sociaal dienstbetoon. Haalt de schoonheid, de cultuur en de dienstbaarheid die wij als christenen beleven niet haar kracht en opnieuw haar geloofwaardigheid uit ons geloof?

 

We gaan het hele jaar nodig heb om te ontdekken hoe Jezus de Zoon van God is, hoe Hij Gods liefde openbaart om het op onze beurt te kunnen, niet stom en stil, maar voluit en van ganser harte.

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond