Veertigdagen verzoenen

7 februari 2018

Categorie: default - Reageer

Veertigdagen verzoenen

Nu het vasten als beleving van de veertigdagentijd door christenen achterwege wordt gelaten, krijgen we vanuit andere hoeken een ‘vastenregime’ voorgeschoteld: een maand zonder alcohol, veertig dagen zonder vlees… Dit gebeurt uiteraard om andere redenen dan als voorbereiding op Pasen, maar het krijgt toch veel navolging. Niets mis met het gezonder willen leven, niets mis met de aanmoedigingen die mensen elkaar daarvoor geven. Het christelijke vasten roept voor velen trouwens eenzelfde motivatie op: wat versterving doen kan geen kwaad voor mijn gezondheid! Dat zal wel zo zijn, maar het vasten heeft toch een heel andere betekenis. In plaats van meer aandacht voor onszelf, gaat het om meer aandacht voor Christus en zijn evangelie en voor onze naaste. We laten met het vasten vanalles om ons meer bewust te worden van de band die wij in ons doopsel hebben met Christus en met onze broeders en zusters. Het is dus niet op onszelf gericht leven, maar meer op de ander en de Ander. Een hele andere beweging dus die we aanduiden met het begrip ‘bekering’: ‘Bekeert u en leeft volgens het evangelie’, is de boodschap die wij ontvangen met het askruisje. het gaat dus veel verder en dieper dan het vasten. Het gaat fundamenteel om verzoening. Het intenser beleven van de verzoening met God en met elkaar, het herontdekken van de genade van ons doopsel, het inniger en dankbaarder beleven van onze identiteit als christen. Dat is de leidraad die ons veertigdagen lang draagt om als verzoende mensen Pasen te vieren. Niet zozeer de overtollige kilo’s verliezen, niet zozeer het alcoholgehalte in ons bloed laten dalen – al kan dat allemaal geen kwaad natuurlijk – maar het liefdegehalte in ons leven laten stijgen.

We kunnen de veertigdagen niet belven zonder steun. Het is een tijd van meer aandacht voor het Woord Gods dat ons uitnodigt, uitdaagt en inspireert om de verzoening te ontdekken, te ontvangen en te geven. Het is een tijd van meer toeleg op het bidden om de verbinding tussen God en ons weer te openen en zijn woord van liefde te beantwoorden. Het is een tijd van meer dankbaarheid voor de sacramenten waarin we zijn herboren: ons doopsel, ons vormsel en de eucharistie. In deze sacramenten ontvangen we niet alleen het Woord van God, maar omhelst Hij ons ook met zijn aanwezigheid. Hierzonder zouden we het geen veertigdagen uithouden om de verzoening te beleven. Het is een tijd van meer aandacht voor de liefde tot de naaste, want we kunnen niet God oprecht beminnen los van onze naaste die verrassend aanklopt aan de deur van ons hart en smeekt om binnen te worden gelaten.

Veertigdagen de waarachtigfheid van ons geloof ontdekken en beleven als een brion van vreugde, van genade, van Gods liefde. Daar is het om te doen. We hebben daarvoor ook de steun van elkaar nodig. Elkaar oproepen, bemoedigen en bevestigen in het gaan van die weg van verzoening is ook een bron van genade. De handen uit de mouwen, het hart op de tong om elkaar terug te vinden en te beminnen als broeders en zusters in Christus. Het gaat niet zozeer om ‘minder’, maar om ‘meer’ in de veertigdagentijd. Meer tijd voor God en voor elkaar, meer liefde voor God en voor elkaar, meer inzet voor God en voor elkaar, meer geloof, hoop en liefde dus. Als het helpt om dit ‘meer’ mogelijk te maken door andere dingen te ‘minderen’, is dat een oprechte vasten. Echter enkel ‘minderen’ zonder dat er ‘meer’ komt, is een slag in het water, een maat voor niks.

Wij nodigen alle parochianen uit voor de viering van aswoensdag en voor de zondagsvieringen. We zijn hier nog verwend dat de eucharistie in ruime mate aangeboden wordt, ook op weekdagen. Laten we die kans niet aan ons voorbijgaan en wat meer deelnemen.

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond