Vrouwen die geloven

11 april 2018

Categorie: default - Reageer

Vrouwen die geloven

Het valt op dat er meer vrouwen trouw blijven aan de viering van de zondagseucharistie dan mannen. Dat is velen en al lang opgevallen. De uitleg die men wel eens hoort hiervoor is: ‘Dat was vroeger ook al zo, de kerk was een zaak van de vrouwen, evenals het gezin’. Dat is een bevestiging, maar geen uitleg, want het zegt niet waarom dat zo was en is. Het valt me op hoe de vrouwen in het evangelie dicht bij Jezus blijven opo het moment dat de mannen afhaken. Er was toen nog geen kerk en in het Oosten hadden de mannen toen (en nu) meer vrije tijd dan de vrouwen. Er is dus een andere reden en die lees ik in het evangelie zelf. De leerlingen van Jezus (allemaal mannen) begrijpen niets van wat Hij zegt als Hij op de lange weg tussen Galilea en Jeruzalem spreekt over het lijden, sterven en verrijzen dat zich moet voltrekken.

Geen een snapt er iets van en ze willen het ook niet begrijpen. pêtrus gaat er zelfs flink tegenin als Jezus daarover begint. Hij zal er zelf voor zorgen dat de Mensenzoon niet moeten lijden. Petrus zal juist niet voor de Mensenzoon zorgen, wel voor zichzelf als hij zijn eigen hachje probeert te redden en tot driemaal toe zegt: ‘Ik ken Hem niet’. Judas, nog zo een leerling, zal munt slaan uit zijn kennis van Jezus en Hem verraden. En behalve johannes, zullen ze allemaal op de vlucht slaan als Jezus toont wie Hij is op het kruis. Ze zullen zelfs laf zich afvragen: ‘Ik ben het toch niet?’, als Jezus bij het Laatste Avondmaal zegt: ‘Een van u zal Mij overleveren.’ Neen, de mannelijke leerlingen maken geen fraaie beurt ondakns hun roeping, ondanks hun vorming door Jezus zelf nogwel! Daar tegenover staan de vrouwen die meegegaan zijn vanuit Galilea om voor Jezus te zorgen, zijn moeder Maria en Maria Magdelena. Zij blijven bij Jezus. Maria Magdalena balsemt zelfs zijn voeten in het vooruitzicht van zijn begrafenis. Een gebaar dat door Judas sterk wordt afgekeurd en door Jezus juist wordt geprezen. De traditie geeft ons in de kruisweg nog vrouwen die bij Jezus blijven: Veronica die het niet langer uithoudt en het gelaat van de lijdende Jezus met haar doek dept. Zelfs de wenende vrouwen onderweg doen wat gedaan moet en kan worden: wenen bij zoveel onrecht en leed. Onder het kruis zijn er de vrouwen en Johannes, verder de soldaten die na de dood van Jezus naar huis trekken met hun dobbelstenen en Jezus’ lijfrok. De vrouwen blijven achter…bij Jezus en leggen Hem in het graf. Devrouwen gaan, vroeg in de morgen, terug naar zijn graf om Hem te balsemen… De leerlingen zitten met een zwaar hoofd na te denken, de andere mannen die in het verhaal voorkomen zijn wachters, soldaten. Maria Magdalena is de eerste die ziet en gelooft dat de Heer is verrezen, andere vrouwen zullen volgen. De leerlingen uiteindelijk ook, maar met vertraging. Ze zullen het getuigenis van de vrouwen eerst nog afdoen als ‘vrouwenpraat’, ze komen maar langzaam in beweging – op Johannes na – ze zullen nog langzamer tot geloof komen terwijl de vrouwen al lang blij geloven. Ik zie hierin de reden van het geloof en de trouw van de vrouwen van nu. Wie heeft mij, ons, Jezus leren kennen? Wie heeft ons meegenomen naar de kerk, naar de eucharistie? Wie heeft voor ons een kaarsje aangestoken als een waakvlammetje van geloof? Wie heeft ons leren bidden? Wie maakte er tijd voor kerk en geloof en nodigde ons uit om dat ook te doen? Juist, vrouwen. Moeders en grootmoeders. Er zijn ook mannen, zeker, het zijn de Johannessen van deze tijd. De door Jezus beminde leerlingen. Goddank! Maar ze vormen, net als toen een minderheid.

Hoe zou het komen dat de vrouwen toen en nu zo veel verder staan in het geloof dan de mannen? Ook dat lezen we in het evangelie. Van de leerlingen, de mannen, wordt gezegd dat ze niet begrepen hetgeen Jezus hun had gezegd, dat ze nog niet begrepen wat het betenede dat hij moest lijden, sterven en opstaan uit de doden. Ze willen begrijpen en dat kunnen ze niet. Van de vrouwen wordt dat niet gezegd. Die doen wat gedaan moet worden. Die volgen Jezus met het hart en dat hart ‘begrijpt’ vlugger dan het verstand. In de liefde wordt de Liefde het duidelijkst geopenbaard. Zo was het toen en zo is het nu en zo zal het altijd zijn. Wie de liefde eerst wil begrijpen alvorens zich eraan over te geven, zal aan de zijlijn blijven staan, zich afvragend hoe dat komt en eenzaam achterblijven met die gedachte. Wie de liefde met liefde begroet, vindt ze en wel in overvloed. Het is precies zo met geloven. Het hoeft osn dus niet te verwonderen dat de vrouwen van toen en die van nu een voorsprong hebben.

Laten we hen ervoor danken en bewonderen en hun getuigenis in ere houden!

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond