Dank

2 februari 2022

Categorie: default - Reageer

Dank

Wij zijn dankbaar voor het leven dat wij hebben ontvangen en we zijn ook dankbaar diegenen die het ons hebben geschonken en diegenen die ons bijstaan om het leven dat ij ontvingen ook goed te leven. Wij zijn dankbaar voor wie ons leerden lopen, spreken, schrijven, lezen, rekenen… voor wie ons hielpen opstaan na het vallen, voor wie ons troost brachten in droefheid, voor wie in vriendschap een schouder boden om op te rusten, een luisterend oor waar we lief en leed aan konden toevertrouwen… voor wie ons heelden als we gekwest of ziek waren, voor wie onze eenzaamheid dragelijk maakten, voor wie ons droegen toen we zelf niet meer konden…

We denken nog wel eens aan die mensen met eerbied en dankbaarheid. Vaak zijn het familieleden en vrienden, vaak ook buren, collega’s, mensen uit verenigingen… We kennen hen bij naam en we noemen hen wanneer we onze dankbaarheid uitspreken. Ze hebben het verschil gemaakt in ons leven, de duw in de rug, de schouderklop, de uitdaging, de hulp op het juiste moment. Ze hebben ons mee gemaakt tot wie we nu zijn, mogen zijn, kunnen zijn, willen zijn…

Denken en danken wij ook voor wie ons het gelmoof hebben bijgebracht? Want ook het geloof tekent ons leven, geeft ons zuurstof en daagt ons uit om meer lief te hebben, grenzeloos en te hopen vaak tegen alle hoop in. Voor hele generaties vielen de geloofsgetuigen vaak samen met de mensen die wij hierboven opsomden. Ouders, grootouders, familie, vrienden, leerkrachten, zorgden… hun inzet en zorg voor ons was ook ingegegevn door hun geloof en tegelijk met alle andere zorgen, zorgden ze ervoor dat het geloof ook in ons leven een plaats kreeg.

Wij leven nu in een tijd waarin die draagkracht van het geloof veel minder algemeen is. Niet alleen jongeren merken dit, ook ouderen ondervinden dat in hun familie en kennissenkring het geloof weggeëbt is, verdampt, soms stilletjes, soms heel duidelijk geuit: “Ik geloof niet meer!” En toch valt het geloof niet zomaar uit de hemel in de harten neer. Wij hebben in alle tijden, ook in de onze, nood aan geloofsgetuigen, geloofsverkondigers die ons kennis laten maken met Jezus Christus en zijn Blijde Boodschap. Als het geloof niet wordt gezaaid, kan het ook niet geoogst worden!

Er is een tijd geweest dat onze streken nog niets afwisten van Gods heil dat in Betlehem werd geboren en in Jeruzalem op het kruis de armen opende om heel de wereld te omhelzen. De apostelen werden in de tonemalig bekende wereld uitgezonden om de Blijde Boodschap te verkondigen, om te zaaien wat ze van de Zaaier hadden ontvangen, om te delen, te dopen, te dienen en te vieren. In het Middelandse zeegebied gebeurde dit, in Klein Azië, het Nabije Oosten, Noord-Afrika en ook aan de andere kant van de alpen. Vanuit Ierland kwamen monniken naar onze streken. In de zevende-achtste eeuw de heilige Rumoldus bijvoorbeeld, de patroon van ons bisdom.

Op 6 februari gedenken wij de heilige Amandus die uit Frankrijk afkomstig was en die op bedevaart trok naar Rome, er rond 625 door de paus tot bisschop werd gewijd zonder vaste zetel en van toen af als bisschop rondtrok om het evangelie te verkondigen. Zo tbracht hij de Blijde Boodschap verkondigde in Vlaanderen, onder de Slaven, in Karinthië en aan de Basken in de landstreek van Navarra (tegenwoordig Noord-Spanje). Hij stichtte een flink aantal kloosters, waarvan Elno of Elnone in Vlaanderen het bekendste is geworden (thans bekend als St-Amand-des-Eaux). Daarnaast gaat ook de stichting van St-Amandsberg en van het klooster Sint-Pieters te Gent op hem terug, alsmede van het klooster in het naburige Drongen. Veel van zijn stichtingen vernoemde hij naar Sint Petrus, voor wie hij een bijzondere devotie had. In de legendes rond zijn leven neemt zijn bezoek aan (het graf en de Heilige Stoel van) Sint-Petrus te Rome dan ook een vooraanstaande plaats in.

Eén van zijn kloostervestigingen bevond zich te Maastricht. Amandus is daar nog drie jaar bisschop geweest als opvolger van Johannes Agnes († 611?; feest 25 juli). De toenmalige koning, Sigebert III, had hem daartoe gedwongen. Dat moet geweest zijn in de jaren 647-650. Hij schijnt er energiek aan het werk gegaan te zijn. Het is zelfs mogelijk dat hij in deze tijd samen met de Heilige Geertruida († 659; feest 17 maart) de beroemde abdij van Nijvel stichtte. Overal trok hij rond om het evangelie te verkondigen. Maar de geestelijkheid van zijn bisdom was niet zo gecharmeerd van hem. Dit komt nog eens duidelijk tot uiting in een brief die hij in het najaar van 649 of vlak daarna van paus Martinus I († 655; feest 13 april) ontving. Deze spoorde hem erin aan om de verslapte clerus van het bisdom Maastricht hard aan te pakken. Het mocht niet baten. Reeds in 650 schudde hij het stof van zijn voeten en vertrok om zijn leven van zwerfbisschop weer op te pakken. Tenslotte stierf hij op tamelijk hoge leeftijd in zijn geliefde abdij Elno.

We mogen dankbaar zijn voor wie ons het geloof hebben gebracht, lang geleden als eersten en telkens opnieuw tot op vandaag. Het is nooit een evidentie geweest om Jezus in de harten te zaaien. Dat was het toen ook niet in Jeruzalem en later ook niet in Rome en nergens, ook hier niet. Dankbaar voor de moedigen en vurigen van toen, dankbaar voor die van nu. Jezus zond zijn leerlingen twee aan twee naar alle plaatsen waarheen Hij zelf van plan was te gaan. Ze moeten voortgaan, niet treuzelen, niet ter plaatse blijven trappelen. Omdat zij dit hebben gedaan en na hen nog velen, is het geloof ook in onze streken geraakt. We hebben soms de indruk dat we niet meer rondtrekken als toen. Monniken zitten veilig afgesloten in abdijen, bisschoppen op een vaste zetel. Misschien is de tijd rijp voor de rondtrekkende verkondigers die zich niet laten vasthouden door praktische rompslomp en bijkomstigheden, maar vrij en blij, fris en geloofwaardig eht evangelie zaaien, gul als Jezus en steeds onderweg. H. Aamndus, dank voor wat gij ons hebt gegeven. Help ons op weg om verder te zaaien het goede zaad van het evangelie en geef ons de moed en het geloof om het stof van onze voeten te schudden als wij blijven zitten bij de pakken!

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond