‘De herfst blaast op den hoorn’

3 november 2021

Categorie: default - Reageer

 

‘De herfst blaast op den hoorn’

 

Dit prachtige beeld voor het herfstseizoen kennen we vooral uit een, gedicht van Felix Timmermans. Het beeld is echter ouder. De herfst werd in vroegere tijden vaak voorgesteld als een mythologische figuur die met bolle wangen op een hoorn blaast en het signaal geeft dat de zomer voorbij is.

In onze dagen hebben wij die beelden niet nodig om te weten dat de zomer voorbij is. Wij hebben het dagelijkse weerbericht en de voorspellingen die ons om de oren blazen dat we niet al te veel meer moeten verwachten van zalig zomerweer. De natuur geeft zelf aan dat het liedje van de zomer dat we zo graag meezingen, weer voorbij is. We voelen het aan den lijve. Koude nachten en morgenden; in het beste geval nog een lauw zonnetje en vooral regen en wind. Er wordt wel degelijk geblazen tot de bladeren van de bomen zijn en neerliggen op de grond als gevallen getuigen dat ze ooit groen waren en schaduw boden hoog in de lucht.

We merken het ook aan onszelf. Meer binnen, vluchtig en haastig buiten als het moet, ingeduffeld en omsjaald met het hoofd naar beneden en de handen in de zakken. We voelen het ook aan ons gemoed. Het is november dat met het hoogfeest van Allerheiligen wel hoopvol ingezet wordt, maar dat toch de sfeer van Allerzielen over zich draagt. We hebben de dierbare doden, gekend en ongekend, in het hart. Wapenstilstand doet ons denken aan de slachtoffers van de eerste wereldoorlog, maar ook aan die van alle oorlogen en dat zijn er veel! Vaak jong leven dat omwille van menselijke machten wordt omgehakt nog voor het heeft kunnen bloeien. Leven van alle leeftijden dat graag wilde leven en dat door het bommengeweld werd gedood. Te vermeerderen met het verdriet, de angst, de rouw van ontelbaar anderen. Dood die een plaats heeft in het collectieve geheugen en die niet vergeten mag worden!

Het maakt ons nederig. Deze maand nodigt ons uit om het hoofd te buigen en in het hart te kijken. Het eigen hart waar zoveel smart in huist, verbonden met alle harten die rouwen. Het helpt ons om de eigen kwetsbaarheid en die van anderen te erkennen en om zorgzamer met elkaar om te gaan. Tegenover het machtige geweld, staat de minzame, tedere aandacht voor wie gewond zijn, voor gebroken harten, voor mensen zonder hoop.

Aan de partituur van deze maand staat het hoogfeest van het eeuwig leven voor allen die in Christus geloven. Het verhoogt de melodie en brengt ze in een blijde stemming. Moge ons geloof sterk genoeg zijn om het verdriet en de rouw te dragen, verder te dragen door de hoop die het gelmoof in ons hart opwekt.

 

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond