Is de ‘duif’ dood?

19 mei 2021

Categorie: default - Reageer

 

Is de ‘duif’ dood?

 

In 1966 bracht Toon Hermans in een show een nummer over een goochelaar Charles Hartmann die een auditie gaat toen. Hij doet verschillende goocheltrucs die allemaal mislukken. Hij eindigt zijn auditie met de truc van de duif. Ook deze mislukt en Hartmann zegt intriest: ‘de duif is dood meneer.’ Ze had te lang opgesloten gezeten, ‘Duiven moeten fladderen, meneer’, dan kunnen ze leven.

Toon Hermans bedoelde in de meesterlijke act niet de duif als symbool voor de heilige Geest te presenteren en er meteen ook een ‘catechetisch nummer’ van te maken.  Maar misschien zet hij ons toch aan het denken over de heilige Geest in ons leven… fladdert die nog levendig rond of is hij dood als de duif?

In het evangelie horen wij hoe bij Jezus’ doopsel de heilige Geest over Hem neerdaalt als een duif. Hij bleef bij Jezus en door die Geest verkondigde Jezus de Blijde Boodschap in Woord en daad. Op Pinksteren, zo vertelt Lucas in de Handelingen van de Apostelen, waren de leerlingen  samen. ‘Plotseling kwam uit de hemel een gedruis alsof er een hevige wind opstak en heel het huis waar zij gezeten waren, was er vol van. Er verscheen hun iets dat op vuur geleek en dat zich, in tongen verdeeld, op ieder van hen neerzette. Zij werden allen vervuld van de heilige Geest en begonnen in vreemde talen te spreken, naargelang de Geest hun te vertolken gaf.’

Voor de apostelen is dit een ware transformatie. Zij waren bang en hadden zich verstopt. Ze zaten opgesloten in de bovenkamer, maar als ze vervuld worden van de heilige Geest  gaan de ramen en deuren van de verblijfplaats open en zij zelf ook. Overal spreken ze vurig over de Heer, leggen ze de handen op en genazen ze de zieken. Precies zoals Jezus in het evangelie deed.

Bij het vormsel wordt door de voorganger de handen opgelegd aan de vormeling. Daarna wordt de vormeling gezalfd met Chrisma en klinken de woorden: ‘Ontvang het zegel van de heilige Geest, de gave Gods.’

Wanneer wij eucharistie vieren smeken wij de Geest af over de geloofsgemeenschap zodat ze één wordt om samen het éne lichaam van Christus te vormen, wij de ledematen, Hij het hoofd. Ook bij het vieren van de ziekenzalving worden de handen opgelegd, net zoals de apostelen deden. Ook in het sacrament van de verzoening worden de handen opgelegd, was de boodschap bij de gave op Pinksteren niet: ‘Als gij iemand zonden vergeeft, zijn ze vergeven’? In bijna alle sacramenten speelt de heilige Geest een belangrijke, transformerende, omvormende rol.

Hoe ervaren wij deze heilige Geest. Is de ‘duif’ dood in ons leven of fladdert ze nog rond? Wij zijn vervuld van de heilige Geest bij ons vormsel. Wij vieren samen eucharistie en horen telkens hoe de Geest ons één maakt, hoe hij ons omvormt.  Laten wij de Geest leven in ons? Mag Hij ons blijven vervullen of sluiten we hem op zodat hij verstikt en sterft?

Gelovigen zijn geen triestige mensen bij wie alles mislukt. Gelovigen ervaren de kracht van de Geest wanneer ze liefhebben in Jezus’ naam, wanneer ze ervaren dat Hij het is die werkt door hen en Jezus is niet dood, verre van! Hij leeft en nog wel in ons.

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond