Lourdes, hoofdstad van de hoop

11 februari 2022

Categorie: default - Reageer

 

Scherpenheuvel februari 2022

Lourdes, hoofdstad van de hoop

Op 11 februari herinneren we de verschijning van Onze Lieve Vrouw aan Bernadette Soubirous bij de grot van Massabielle. Uit dit eenvoudig gebeuren groeide een gelovige beweging, en Lourdes heeft een plaats ingenomen in het hart van ontelbare gelovigen van over de hele wereld. In veel parochies in missielanden worden de kerkbezoekers uitgenodigd eerst Maria te groeten in een grot voor de Kerk vooraleer binnen te gaan. (Dit is tevens een teken dat het een katholieke kerk is waar Maria vereerd wordt).

Wanneer we luisteren naar de bedevaarders horen we vooral het woord ‘Genade’. ‘Hier raakt de hemel de aarde’ zegt men dan. [1]Onlangs toonde de VRT in een programma op Canvas de film “Lourdes”. Daarin werd het accent gelegd op de zieken en de vrijwilligers die voor hen zorgen gedurende de bedevaart. Het werd daarin duidelijk dat het om meer gaat dan de zieken te verzorgen, zoals men in een rusthuis of ziekenhuis zou doen. De vrijwilligers luisteren vooral naar het verhaal van de zieken. Gesprekken gebeuren terwijl ze een rolstoel duwen of terwijl ze wachten om aan te sluiten bij de ‘pelgrimerende tocht’ naar de grot of naar de eucharistieviering. De lange momenten van samenzijn in de ‘Accueil’ biedt aan de begeleiders van de bedevaart ook de kans om de lange verhalen van de zieken te beluisteren en hun moed in te spreken. Dienstbaarheid wordt op die manier werkelijk de hartenklop van het gelovig samen zijn en de openingspoort naar een gelovig gesprek.

Lourdes biedt aan de zieken de kans om uit hun isolement te treden, hen in contact te brengen met andere zieken en met de bedevaarders, maar deze ervaring leidt hen verder, naar de ontdekking van de diepere kern van wat Lourdes betekent. Een bedevaarder verwoordde het treffend: “Het is belangrijk geduldig te luisteren naar de zieken, maar eigenlijk kom ik naar hier om een poos bij u (Maria) te zijn”.

Wanneer we zien hoe “de grot zwanger is van zacht prevelende, biddende, mensen, jong en oud” worden we meegenomen in het mysterie…
Wanneer we met duizenden een brandende kaars vasthouden en biddend en zingend de ommegang van de esplanade afwandelen om op het einde samen te komen rond het genadebeeld…
Wanneer we in de namiddag met het eucharistisch sacrament in processie en gezang optrekken van de weide naar de ondergrondse Kerk en daar in grote stilte de zegen ontvangen van Christus in de eucharistie…
Wanneer we ingetogen de moderne kruisweg gaan en het lijden van Christus verbinden aan het lijden van de mensheid, dan weten we dat er meer aan de hand is dan fysisch lijden. In de dagelijkse eucharistieviering wordt deze intentie nog verder uitgediept…
De Rector van het heiligdom verwoordde het duidelijk: “Lourdes is in deze tijden de hoofdstad van de hoop”.

De geschiedenis van Lourdes getuigt van veel genezingen, waarvan een medische commissie zorgvuldig de tekenen onderzoekt en daarover een voorzichtig oordeel uitspreekt, de Kerk erkent ook een aantal wondere genezingen, en toch is de kern van Lourdes te vinden in de eucharistische sacramentele aanwezigheid en in het sacrament van de verzoening. De boetevieringen vormen een belangrijk onderdeel van elke bedevaart. De biechtkapel staat eveneens heel centraal beschikbaar voor een persoonlijke biecht. Lourdes is vooral een plek van bekering. Een bedevaarder gaat anders naar huis dan toen hij of zij van huis vertrokken was. Het is ook opmerkelijk dat men geneigd is deze ervaring zo ruim mogelijk te delen bij thuiskomst. Het is immers een “genade die men niet voor zichzelf houdt”.

Het bedevaartsoord van Oostakker-Lourdes schreef de vrucht van de bedevaart gewoon op de weg in de volgende woorden: “Gelouterd, getroost, dankbaar en aangemoedigd gaat de bedevaarder verder op weg”.

+ Luc Van Looy



[1] Citaten uit Magnifiek, bedevaarten@bisdomgent.be

 

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond