Mogen allen één zijn !

15 januari 2014

Ieder jaar worden wij uitgenodigd om van 18 tot 25 januari te bidden voor de eenheid onder de christenen. Een week lang, dag na dag bidden wij in verbondenheid met katholieken, protestanten, anglicanen, orthodoxen, kortom met allen die christen zijn. Maar waarom doen we dat eigenlijk?

Jezus bidt uit zijn hart Regelmatig gaat Jezus bidden, alleen, op een berg… maar zelden vernemen wij hoe Jezus bidt. Vlak voor zijn lijdensweg begint, bidt Jezus voor zijn leerlingen en voor alle gelovigen. De evangelist Johannes geeft dit gebed weer in het zeventiende hoofdstuk van het evangelie. Jezus bidt vanuit zijn eenheid met de Vader. Alles wat de Vader Hem gevraagd heeft, heeft Hij gedaan, alles wat Hij van de Vader weet, heeft Hij aan zijn leerlingen gezegd. Jezus bidt voor zijn leerlingen omdat Hij weet hoe moeilijk het is om Gods liefde bij de mensen te brengen. Hij vraagt aan de Vader dat Hij bij zijn leerlingen zou blijven in lief en in leed. Het hart van Jezus is hetzelfde als dat van de Vader. Van ganser harte bidt Hij dan ook voor zijn leerlingen die Hij in de wereld zendt om de Blijde Boodschap te verkondigen. Jezus bidt ook voor alle gelovigen. Voor allen vraagt Hij aan zijn Vader dat zij één zouden zijn, zoals zij – Vader en Zoon – één zijn. Eén in de liefde zoals Jezus die van zijn Vader ervaart. Jezus voegt er ook aan toe waarom Hij bij de Vader aandringt om die eenheid onder de gelovigen: ‘Opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt’ (Johannes 17, 21) en wat verder zegt Hij het nog krachtiger: ‘Ik in hen en Gij in Mij, opdat zij volmaakt één zijn en de wereld zal erkennen, dat Gij Mij hebt gezonden en hen hebt liefgehad.’ (Johannes 17, 23). De eenheid onder de christenen is dus een zaak van geloofwaardigheid. Als wij verdeeld zijn, zal de wereld niet geloven dat Jezus door God gezonden is, zal de wereld ook niet geloven dat God ons liefheeft. Eenheid of verdeeldheid?

Jezus weet goed waarvoor Hij bidt. Met de eenheid staat of valt de geloofwaardigheid van zijn evangelie. Hij vertrouwt zijn hart, Gods liefde, toe aan zijn leerlingen en neemt daarmee een enorm risico. Zullen de harten van de leerlingen vervuld zijn van Gods liefde? Zonder die liefde kunnen zij hun zending niet aan, is hun verkondiging zonder inhoud. Sedert het gebed van Jezus, tweeduizend jaar geleden, zijn er ontelbare mensen geweest die zich christen noemen, maar zijn we ook één geweest? Zijn we het nu? De harten zijn verscheurd door al te wereldse overwegingen, zorgen en verlangens. Christenen van alle tijden laten zich meesleuren en verleiden door wat verdeeldheid brengt, door het eigen grote gelijk, door eigen verlangens en verwachtingen en niet door wat God wil.

Wij klagen soms dat ons gebed niet wordt verhoord… Jezus’ gebed is na tweeduizend jaar ook niet verhoord. We kunnen de verdeeldheid zien in de verschillende christelijke kerken en gemeenschappen die zijn ontstaan los van elkaar en zelfs tegenover elkaar. Maar we kunnen de verdeeldheid ook ervaren in onze eigen Kerk, binnen onze eigen gemeenschappen. Ieder gaat zijn eigen weg, maar is dat wel de weg van Christus? Zelden wordt bij verdeeldheid en conflict geluisterd naar wat Jezus wil. Zijn evangelie wordt overstemd door ons geroep en getier. Waar zijn we dan in Godsnaam mee bezig? Kans en uitdaging

De gebedsweek voor de eenheid biedt ons de kans om het tij te keren door wat minder naar onszelf en wat meer naar Jezus te luisteren. Deze week daagt ons uit om te kijken wie en wat ons met elkaar verbindt en ons niet blind te staren op wat ons van elkaar verwijderd. Daar is moed voor nodig, veel meer dan voor ruziemaken! Voor die moed heeft Jezus gebeden en Hij blijft dat doen want er staat veel op het spel: de geloofwaardigheid van zijn Blijde Boodschap voor deze wereld, voor deze tijd, voor onze gemeenschappen. Laten wij beginnen met het gebed van Jezus ernstig te nemen en het zoveel mogelijk tot het onze te maken.

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond