Uw boodschap dragen wij in de wereldwijd

22 oktober 2014

Naast de maand van de rozenkrans, is oktober ook de missiemaand. Missie is de roeping van iedere christen en staat diep ingeschreven in het hart van elke gedoopte. In het Latijn klinkt de zending na de eucharistieviering: ‘Ite missa est’. Dat betekent dat het mysterie van Gods liefde dat wij in de eucharistie vieren tegelijk onze missie is. De gave, de genade die wij ontvangen in de viering is er immers niet voor onszelf alleen, maar om gedeeld te worden. Dat is onze missie, onze zending: het geluk dat wij ontvangen ook delen met alle kinderen Gods. De vreugde wordt maar dubbel en zelfs honderdvoudig om het in evangelische bewoordingen te zeggen, als ze ook gedeeld wordt. De viering is dus niet ten einde bij de zending, ze begint pas! Het heeft geen zin om God te loven en te danken, zijn Zoon te ontvangen in woord en brood om die genade vervolgens voor onszelf te houden. Het licht dient niet om onder de korenmaat verborgen te blijven, het moet stralen. Missie is dus niet iets dat wij kunnen overlaten aan de missionarissen om er ons verder niets van aan te trekken. Integendeel, de missionarissen doen waartoe wij allemaal zijn geroepen: de Blijde Boodschap verkondigen, de liefde van God met elkaar beleven, het Rijk Gods in word en in daad zichtbaar maken.

Hoe kunnen wij dat?

Allereerst door zelf aandachtig en dankbaar Gods genade te ontvangen in ons leven. Je kunt niet doorgeven wat je zelf niet eerst hebt ontvangen! De viering van de eucharistie is daartoe de aangewezen plaats. Daar horen wij hoe lief God ons heeft, daar ontvangen wij zijn liefde in het sacrament, daar bidden wij voor elkaar, daar zijn onze broeders en zusters aanwezig, niet alleen in diegenen die we kunnen zien, maar ook in alle mensen die wij in ons hart meedragen. We ontvangen in de eucharistie niet alleen de werkelijkheid van Gods liefde, we ontvangen ook de hele gemeenschap van Gods kinderen veraf en dichtbij. We vieren immers met de hele wereld in ons hart, we vieren in verbondenheid met al wie ons zijn voorgegaan, we vieren in verbondenheid met de hele hemel. Wat een gave!

Vervolgens kunnen we in de eucharistie ontvangen verder beleven in het dagelijkse leven. De woorden van liefde die wij hoorden, het voedsel dat wij ontvingen laten doorwerken in ons doen en laten, ons spreken en zwijgen. De eucharistie dus niet isoleren als een apart moment van de week, maar gist laten zijn in het hele deeg van ons leven. Dan zijn we volop missionaris in ons eigen gezin en familie, op werk of school, in de verenigingen, in onze relaties met anderen. Luisteren en spreken met dezelfde oren en mond die in de eucharistie Gods liefde hebben ontvangen en bezongen. Het verandert onze omgang met elkaar, zoals gist het deeg doet rijzen.

Gevoelig zijn voor de noden van de mensen rondom ons en veraf. We krijgen iedere dag massa’s informatie via de media over lief en leed in de wereld veraf en dichtbij. Laten we de noodkreten wel binnen of worden ze gesmoord in onverschilligheid? Raakt mij het lief en het leed van anderen? Zoals een moeder en vader niet onbewogen blijven bij het verdriet en de zorgen van hun kind, zo is God ook niet ongevoelig voor het leed van zijn kinderen. Maar zijn de kinderen onder elkaar gevoelig voor wat er leeft? Laten we het niet te vlug over aan anderen, aan God en onttrekken we onszelf niet virtuoos van onze verantwoordelijkheid als christen?

Niet vlug een excuus zoeken om niet te helpen. Wanneer beroep gedaan wordt op onze solidariteit, op ons daadwerkelijk meevoelen, zijn we vaak zo vindingrijk in het vinden van excuses om niet mee te doen. We vinden allemaal voorbeelden te over in ons eigen leven en in dat van anderen van dergelijke excuses. We worden er vaak zelf beklagenswaardig van! We zien de slachtoffers niet meer want we zijn het zelf geworden, we hebben onszelf gemaakt tot de gedupeerden van de samenleving en gesust hierdoor doen we gewoon verder met niets te doen. We horen onszelf zo vaak zeggen: ‘Ik wil wel helpen, maar wat kan ik eraan doen?’ Of: ‘Als ik iets geef, wat voor verschil maakt dat dan? Het is een druppel op de hete plaat.’ Dat klinkt op het eerste zicht allemaal wel waarachtig, maar het is niet waar. Niet ik alleen moet alle problemen oplossen, we doen het samen en daarom maakt ook mijn bijdrage wel degelijk een verschil.

We mogen ook dankbaar zijn voor missionarissen en verschillende organisaties die zich toeleggen op de hulp ter plaatse bij wie noodlijdend is. Die dankbaarheid drukt zich uit in ons gebed, in onze sympathie. Zij staan er niet alleen voor, we staan achter hen. Dankbaar zijn om wie de handen vuil maakt om te doen wat wij wel zouden willen doen, maar niet kunnen. Helpen door hen ook financieel te steunen, door te helpen om hun inzet mogelijk te maken. Ook dat is effectief iets doen, het verschil maken, het bewogen hart verbinden met handen en voeten die bewegen zodat mensen ook echt geholpen worden.

Tenslotte kunnen we opnieuw de eucharistie vieren. Ze heeft ons gezonden om Gods boodschap uit te dragen in de wereld. We hebben dat gedaan, blij en gul als kinderen die zich bemind weten door de Vader en die dat ook tonen aan elkaar. Nu kunnen we opnieuw vieren met heel de wereld in ons hart en honderdvoudig ontvangen om opnieuw te delen.

Reacties

Door herman struyf 19/06/21 (5 jaren geleden)

herman struyf

re: Uw boodschap dragen wij in de wereldwijd

Wij zoeken de muziek van het hogergenoemde lied

Door Marijke Boonen 19/06/21 (3 jaren geleden)

Marijke Boonen

re: Uw boodschap dragen wij in de wereldwijd

tekst van het lied : ' Uw boodschap dragen wij '

Door Clerckx Gilberte 19/06/21 (2 jaren geleden)

Clerckx Gilberte

re: Uw boodschap dragen wij in de wereldwijd

Voor de viering van morgenavond had ik heel graag de partituur van 'Uw boodschap'. U zou me veel plezier doen met die door te sturen.
Van harte dank !

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond