Drie en toch één

12 juni 2019

Categorie: default - Reageer

Drie en toch één

De zondag van de Drie-eenheid is een hoogfeest dat ons eraan herinnert dat , hoewel de tijd door het jaar begonnen is in de liturgie, het eigenlijk altijd paastijd is wanneer wij de zondag vieren. Inderdaad, wij vieren op zondag de verrezen Heer, Gods Zoon die door de Vader is gezonden om ons te verzoenen met Hem, om ons te laten delen in zijn liefde en die zijn heilige Geest heeft gezonden opdat wij in die liefde zou blijven. Het is de hele paastijd in één zondag als het ware.

Drie en toch één. Theologen hebben pennen versleten in het trachten te omschrijven van dit goddelijke mysterie. Op vele manieren werd het benaderd om het toch enigszins trachjten uit te leggen. Maar hoe je het ook draait of keert, het blijft een mysterie. Maar het is geen geheim! Hoezeer je het ook tracht te begrijpen, het ontsnapt aan ons menselijk verstand. Onze taal, ons begrip, onze logica… het schiet allemaal tekort om dit mysterie te begrijpen. Dus toch geheimzinnig? Neen want ons hart schiet te hulp waar het verstand blijft steken. In Jezus wordt heel de goddelijke werkelijkheid zichtbaar, niet alleen in zijn woorden, maar ook in zijn daden. En die zijn alle terug te brengen tot de liefde. Liefde die grenzeloos is naar alle richtingen. Liefde waar we ons alleemaal maar over kunnen verwonderen en die ons doet uitroepen dat ze heerlijk is, zoals de Heer dus. Is die liefde een mysterie? Jazeker want we kunnen er met ons verstand niet bij, zomin als we de menselijke liefde niet helemaal kunnen doorgronden.

Is die liefde een geheim? Juist niet, want zoals onze menselijke liefde erop gericht is om ze uit te drukken, te tonen, te beleven met elkaar; zo is de liefde van God juist zichtbaar geworden in de geboorte vna Christus. ‘In Christus is Gods liefde voor de mensen verschenen’, horen we in de liturgie van Kerstmis. En dat was nu juist de bedoeling. Gods is liefde en Hij wil die met ons delen door ze te tonen, zichtbaar te maken, ervaarbaar, hoorbaar, leefbaar. Het hele evangelie getuigt hiervan. Het is precies de zending van Christus om die liefde te openbaren. Wij delen in die zending en wij hebben hiervoor niet alelen Jezus’ leven ontvangen, maar ook de heilige Geest. Dezelfde Geest die in de Vader is en in de Zoon, hebben wij ontvangen in ons doopsel en vormsel om Gods liefde te openbaren. Dat is wat de Kerk sedert het eerste Pinksteren viert en doet. Openbaren wie God is in verkondiging, liturgie en dienstwerk. Tonen in woord en in daad, zoals Jezus, dat God liefde is. Alles behalve geheimzinnig dus! Zoals Vader, Zoon en Geest onderling verscheiden zijn, zo zijn wij het ook. Niemand van ons is hetzelfde, niemand denkt en voelt en meent hetzelfde. Maar precies in die verscheidenheid vinden wij de eenheid in het beminnen. De liefde overstijgt alle verschillen en opent ons de ogen voor wie wij zijn: veelgeliefde kinderen van God, oingeacht hie we eruit zien, welke taal we spreken, hoe we voelen en denken.

God: Vader, Zoon en Geest zijn de eenheid in de liefde voor elkaar waardoor ze telkens meer zien wie ze zijn en ze telkens meer liefde worden. Die eenheid is het voorbeeld voor iedere christen en voor de hele kerkgemeenschap. Daarin zijn wij één, daarin zijn wij gemeenschap. Niet in het zelfde zijn, maar in hetzelfde worden: liefde. Laten wij op dit heerlijke feest van Gods liefde bidden dat ook wij mogen groeien in de heerlijkheid en dat wij ons niet laten afleiden door wat verdeeldheid brengt.

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond