Zalig nieuwjaar!

26 december 2018

Categorie: default - Reageer

 

“Het jaar is in een wimperslag verwaaid

En bijna even vlug vergaan de mensen”.

(Jan Engelman)

 

De tijd glipt als los zand door onze vingers. Een nieuw jaar breekt  aan, een jaar dat ons na lente, zomer en herfst andermaal de winter zal brengen, en opnieuw een kerst- en  eindejaarsfeest Draaien wij niet doelloos rond in deze vluchtige kring? Waar loopt dit alles op uit? Het antwoord op deze vragen bracht ons de voorbije  advent en het zopas gevierde kerstfeest: ons leven staat in het teken van de definitieve komst van de Heer. En deze vaststelling loopt uit op een nieuwe vraag: zijn wij bereid Hem te ontmoeten?

 

Wellicht staat deze vraag enigszins haaks op onze gevoelens want de weemoed die ons tussendoor ook wel eens overvalt, wordt bij de jaarwisseling meestal nog verhevigd door een gevoel van ongewisheid. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen? Vreugde of verdriet? Of een mengeling van beide? Wij weten dat wij niet leven in de beste der werelden. Wij weten ook dat niets definitief is. Wij leven immers onder een durend eindtijdelijk voorbehoud: het rijk Gods dat ons in het kerstgebeuren ten deel valt, wordt in zijn voltooiing nog in uitzicht gesteld. Het is wenkend en wijkend aanwezig.

 

Iedere tijd is een tijd die door God gegeven wordt. Wat de toekomst ook brengt, wij zullen ons in deze, ons door God verleende tijd, als christenen moeten waar maken. En wat dit inhoudt, wordt ons duidelijk gemaakt door Paulus in zijn brief aan de christenen van Kolosse: wij worden door de apostel uitgenodigd: “om ons als Gods uitverkorenen… te bekleden met tedere ontferming, goedheid en deemoed, zachtheid en geduld”. Over de hoofden van de christenen van Kolosse heen, is de vermaning van de apostel ook tot ons gericht: “verdraagt elkander en vergeeft elkander als de een tegen de ander een grief heeft. Zoals de Heer u vergeven heeft, zo moet ook gij vergeven. Voegt bij dit alles de liefde als band der volmaaktheid”.

 

Dit zijn grote woorden maar wij kunnen ze zeer concreet inhoud geven in onze dagelijkse omgang met elkaar. Waar mensen samen leven kunnen grieven ontstaan, misverstanden en onbegrip. En dan kan het nuttig zijn om ons de raadgevingen van Paulus te herinneren: verdraagt elkander en vergeeft elkander. Dit is onze bijdrage voor de uitbouw van een betere wereld. Want een dergelijke bijdrage wordt allereerst geleverd in onze onmiddellijke omgeving.

 

 Wat het komende jaar ons ook brengen zal, één  ding staat vast: als een rode draad zal doorheen  de dagen en seizoenen  van dit jaar de uitnodiging tot “tedere ontferming, goedheid en deemoed, zachtheid en geduld” weerklinken. Wij kunnen deze genade niet straffeloos versmaden. Elke weigering immers om door verzoening en liefde een beetje warmte in deze bikkelharde wereld tot stand te brengen, zal ons worden aangerekend als een verzuim waarvoor geen verontschuldiging bestaat.

 

 Ernest Henau c.p.

 

 

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond