Is er echt niets ?

15 juni 2016

Is er echt niets?

Wekelijks een bladzijde schrijven voor Kerk en Leven is een opgave! Soms is er inspiratie te over, soms is er helemaal niets! Nu is het dan zover…ik stel dit schrijven maar uit tot ‘er iets binnenvalt’, maar niets valt. De redactie zit op hete kolen, en ik brand mee want ik wil hen niet teleurstellen of voor een voldongen feit plaatsen. Ze doen al zoveel moeite. Terwijl ik dit schrijf, betrap ik er mij op dat het toch wel heel vreemd is, om te zeggen dat er ‘niets’ te schrijven valt. Is er dan niets gebeurd de voorbije week wat de moeite was, dat indruk heeft gemaakt, dat mijn hart vervulde van blijdschap of van verdriet? Eigenlijk is er veel gebeurd, maar als de ene dag de andere wegduwt, vergeten we weleens wat de dag te bieden had. Er is dus veel gebeurd, heel veel zelfs en het verdient een plaats in het geheugen van het hart. Als oefening verloop ik met u de week en ik voel nu al dat de bladzijde te kort zal zijn!

Maandag 30 mei ’s middags naar Mechelen om de gips van mijn been te laten halen. Een blij weerzien met mijn been dat er nu een onderdeel bij heeft gekregen, een nieuwe enkel. Dankbaar voor de dokter die het plaatste en voor de verpleging die de nodige zorgen gaven en voor de bidders en de verzorgers de voorbije maand. ’t Is niet alleen afzien! In de namiddag een conferentie voor de bedevaarders van Tervuren over de barmhartigheid van God. Dat is onuitputtelijk en dus altijd deugddoend, ook voor de spreker!  ’s Avonds kwam de parochie van Sint-Eustachius Zichem op bedevaart. Moedige bedevaarders die de gietende regen trotseerden en die beloond werden door een grote groep medeparochianen die hen in de basiliek verwelkomden. Samen de eucharistie vieren, samen zingen, samen bij Maria het hart tonen met zijn wel en zijn wee, samen het lijden van Christus overwegen, samen terug op weg. Neen, de regen heeft het hart niet geraakt, de genade des te meer! Proficiat aan de bedevaarders!

Dinsdag 31 mei, Maria bezoek! Wat een feest, wat een vreugde in het oudste bedevaartsoord van Maria, het huisje van Zacharias en Elisabeth! De ontmoeting van twee vrouwen die van binnenuit ondervinden dat voor God niets onmogelijk is. Is dat niet kenmerkend voor de ontmoeting tussen bedevaarders, onder christenen? Maken we die vreugde niet voortdurend mee als mensen bij Maria komen en in de ontmoeting met haar nieuwe hoop, nieuw geloof, nieuwe liefde vinden? ’s Avonds spreken in Keerbergen over de opvang van vluchtelingen in het Peeterskasteel. De toehoorders waren dankbaar en fier dat Scherpenheuvel zo’n mooi verhaal kan schrijven in een samenleving die soms zo hard en krampachtig is.

Woensdag 1 juni, huisbezoeken, mensen nabij zijn in verdriet en bij ziekte. Heerlijk om te mogen doen, zoals de Heer bij de mensen zijn, wat is er mooier en belangrijker! Ik zou het liefst van al alleen dat willen doen, dag en nacht, maar er is nog zoveel meer te doen… In de namiddag stagebespreking met de begeleiders van diaken in opleiding, Luc Carré. Hij verzorgde iedere maand de homilie, was aanwezig bij doopgesprekken en huwelijksvoorbereiding. Hij heeft het goed gedaan en is dankbaar voor de leerkansen die hij hier kreeg. Wij zijn blij dat we hem hebben mogen begeleiden op zijn mooie weg naar dienstbaarheid in Jezus’ naam.

Donderdag 2 juni, overleg van het Centrale Kerkbestuur met de burgemeester. Vergaderen is niet mijn liefste bezigheid, maar het moet en het is toch een dienst aan de acht kerkraden van de gemeente Scherpenheuvel-Zichem. Materiële beslommeringen, niets aan te doen. ’s Avonds evaluatie van de vormselcatechese met de catechisten. Dat is een ander soort vergadering! Dat is meer delen van wat we een jaar lang mochten zaaien en oogsten. Het was het eerste jaar van een nieuwe samenwerking met de catechisten uit de vier parochies van onze pastorale zone. Een hele uitdaging is het geweest, maar het werd positief ervaren. We doen verder, met nieuwe moed en met nog meer geloof!

Vrijdag 3 juni, hoogfeest van het heilig Hart van Jezus. In dat hart mogen schuilen, mogen lachen en huilen…wat een weelde! In de voormiddag een uitvaart. Het is minder en minder, kerkelijke uitvaarten en niet omdat de mensen niet meer sterven! Jammer, want dat zijn mijn liefste vieringen. De kern van ons geloof vieren, de belofte van eeuwig leven, terwijl een broeder of zuster gestorven is, dat vind ik zo mooi.

Zaterdag 4 juni, feest van het heilig hart van Maria. Je kunt de Zoon niet vieren zonder de moeder en omgekeerd! Een kindje dopen; nieuw leven verwelkomen in de kerkgemeenschap, vieren dat God dit kind als het zijne aanvaart en laat delen in het leven van zijn Zoon. In de namiddag te gast in Heppeneert. Drie jaar geleden kwamen de medewerkers van dit bedevaartsoord aan de Maas een dag naar Scherpenheuvel om te kijken en te luisteren naar onze visie op het bedevaartsgebeuren. Het heeft heel wat losgemaakt en nu, drie jaar later, hebben ze een enorm project uitgewerkt in Heppeneert. Hun dankbaarheid is groot, hun enthousiasme ook. Mooi zo, zien dat mensen rond Maria voldoende kracht en geloof vinden om het (negatieve) tij te keren.

Zondag 5 juni, de eucharistie vieren voor de parochianen, een zalige opdracht van een pastoor voor zijn schaapjes. Telkens een feest voor mijn hart. Dopen zoals haast iedere zondag, genieten van de drukte rond de basiliek. De zon is eindelijk weer eens van de partij en tovert op de doordrenkte gezichten een gloeiende glimlach. Wat is het hier mooi, maar de mensen zijn nog mooier. Ik draag ze alle in mijn hart. Een gevuld hart na een week waarin veel is gebeurd. Als je het overloopt, loopt het blad over

Reacties

Door luc.verreycken 19/06/21 (5 jaren geleden)

luc.verreycken

re: Is er echt niets ?

Pastoor Luc Van Hilst zet zich op een opmerkelijke wijze in voor zijn parochie. Een herder moet zich immers vol overgave over zijn schapen ontfermen!

Door luc.verreycken 19/06/21 (5 jaren geleden)

luc.verreycken

re: Is er echt niets ?

En dit uit pure liefde voor de verrezen Heer! prachtig.

Door Anny 19/06/21 (4 jaren geleden)

Anny

re: Is er echt niets ?

Als je op een morgen opstaat en trekt de velden in,kijk dan eens rond u. De mooie natuur een web met dauwdruppels, dat in de zon glinster. De vogeltjes die roepen, de stilte van de natuur wat is dat prachtig. Dat is allemaal het werk van God. . De vraag is waarom zou priester van hilst luc , al het werk alleen moeten doen. Het zou een verlichting voor de priester zijn , als wij ook een handje helpen. De priester is ookmaar een mens met 2 handen. De mensen vergeten dat soms. Ik woon te ver maar ik zou mij als vrijwilliger direct op geven. Vele handen maken het werk licht, denkt daar maar eens over na. Ik ben blij dat ik deze blog heb leren kennen, zo kan je ook je gedachten eens neer schrijven. Ik heb al heel wat bij geleerd bedankt daar voor

Reageer

velden gemarkeerd met een sterretje zijn verplicht.

wordt niet getoond